K A L E N D A R I U M

HISTORII SZKOŁY NA BŁONIU

Początek XIX wieku

Dzieci uczy w swym domu gospodarz Marcin Kmieciński.

Gmina Krotoszyn – Błonie dzierżawi budynek nr 230 i przekształca na dom nauczyciela oraz klasy (nauczyciele: p. Mioduszewski, p. Glatzel)

1837 rok

Gmina z własnych funduszy stawia budynek szkoły

1848 rok

Nauczycielem zostaje p. Jan Śmietana, pracuje w tej szkole 51 lat

1887 rok

Remont budynku szkolnego

1890 rok

Dzierżawa nowych pomieszczeń na klasy u gospodarzy Karoliny Ginter i Jana Kaczały (nowi nauczyciele p. Wyrembalski i p. Spychalski)

1892 rok

Na miejscu poprzednich zatrudniono nowych nauczycieli: p. Stanisława Klonowskiego, Edwarda Langego i Kazimierza Drensa

1895 rok

Pracę rozpoczyna p. Czesław Jernajczyk (pracuje 26 lat)

1899 rok

Decyzja władz miejskich o budowie nowej szkoły

1901 rok

Mianowanie kierownikiem szkoły p. Czesława Jernajczyka

(początek budowy nowej 6 – klasowej szkoły)

1902 rok

Zakończenie budowy

1906 rok

Strajk uczniów przeciw nauczaniu religii w języku niemieckim

1909 rok

Rozbudowa pomieszczeń gospodarczych na podwórzu

1910 rok

Posadzenie lip wokół szkoły

1918 rok

Odzyskanie przez Polskę niepodległości

i usunięcie niemieckich nauczycieli ze szkoły

1924 rok

Kierownikiem szkoły zostaje p. Bytoński

1926 rok

Kierownikiem szkoły zostaje p. Aleksander Urbański

1931 rok

Utworzenie Trzeciej Szkoły Koedukacyjnej pod kierownictwem

p. Stanisława Skrzecza

1937 rok

Wybudowanie budynku gospodarczego do nauki gospodarstwa domowego

1939 – 1940 roku

Zajęcie budynku przez wojsko niemieckie i utworzenie obozu

dla Niemców znad Morza Czarnego

1940 – 1943 roku

Szkoła dla dzieci polskich z językiem wykładowym niemieckim

1943 – 1945 roku

Szpital wojskowy w budynku szkoły

1945 rok

Wyzwolenie Krotoszyna i nowy rok

w Szkole Podstawowej Nr 3 pod kierownictwem Stanisława Skrzecza

1949 rok

Uroczyste otwarcie sali gimnastycznej

1950 rok

Kierownikiem zostaje p. Zofia Miarkowska

1951 rok

Kierownikiem zostaje p. Stefan Zawieja

1954 rok

Remont sali gimnastycznej (dobudowanie sceny i schodów)

1955 rok

Kierownikiem zostaje p. Józef Junyszek

1956 rok

Ufundowanie sztandaru dla drużyny harcerskiej

1966 rok

Dyrektorem zostaje p. Franciszek Matuszewski

1967 rok

Remont kapitalny szkoły

i otwarcie 3 – letniego uniwersytetu dla rodziców

1970 rok

Dyrektorem zostaje p. Ignacy Czerwonka

1974 rok

Dyrektorem zostaje p. Zygmunt Leydy

1976 rok

Dyrektorem zostaje p. Stanisław Kmiecik

1986 rok

Wybudowanie kotłowni przy sali gimnastycznej

i urządzenie gabinetu lekarskiego

1987 rok

Rozpoczęcie rozbudowy szkoły (jedna klasa pion sanitarny)

1988 rok

Uroczyste nadanie szkole imienia Mariana Langiewicza

1992 rok

Dyrektorem zostaje p. Andrzej Wygralak

1993 rok

Nauczyciele biorą udział w ogólnopolskim strajku nauczycieli

1994 rok

Odsłonięcie tablicy pamiątkowej z popiersiem Mariana Langiewicza

1995 rok

Założenie w szkole uczniowskiego Klubu Sportowego – „SUPLES – BŁONIE”

1996 rok

Uroczysta akademia z okazji święta

Uchwalenia Konstytucji 3 Maja dla władz gminy

1997 rok

Udział w telewizyjnym programie „Krzyżówka Trzynastolatków”

Oraz założenie „Społecznego Komitetu Rozbudowy” SP nr 3

1998 rok

M. Chrastek z „SUPLES – BŁONIE” zostaje wicemistrzem

Makroregionu Centralnego w zapasach w stylu wolnym

1999 rok

UmiG w Krotoszynie ogłasza przetarg nieograniczony na wykonanie projektu rozbudowy szkoły oraz budowę sali gimnastycznej, przetarg wygrywa

 mgr inż. W. Świca

2000 rok

Uczniowie klas ósmych po raz pierwszy mają badanie umiejętności

z języka polskiego i matematyki

2001 rok

Rozpoczęła się rozbudowa szkoły, przewidziany termin zakończenia 01.09. 2004 rok. Wmurowano Akt Erekcyjny. Uczniowie klasy VI biorą udział w telewizyjnym programie „Budujemy mosty”

2002 rok

Rozpoczęto modernizację i ocieplanie budynku starej szkoły „Stulatki”.

Obchody stulecia starego budynku szkoły

2004 rok

Oddano do użytku nową salę gimnastyczną,

na uroczystości obecni byli senatorowie i posłowie z naszego regionu.

Oddano do użytku nowy budynek szkoły, w którym utworzono Zespół Szkół nr 2

z Oddziałami Integracyjnymi, w skład którego wchodzą Szkoła Podstawowa nr 3

i Gimnazjum nr 5

2005 rok

Szkołę odwiedza J. E. Ks. Bp Teofil Wilski.

Dokonano uroczystego nadania imienia Jana Pawła II Gimnazjum nr 5,

tablicę pamiątkową poświęcił J. E. Ks. Bp Stanisław Napierała

2009 rok

Dyrektorem zostaje pani Mariola Kaźmierczak

 

 

GEN.  M A R I A N   L A N G I E W I C Z

dyktator powstania styczniowego

patron szkoły w latach 1988 – 2012

Marian Langiewicz urodził się 5 sierpnia 1827 r. w Krotoszynie. Jego ojciec krotoszyński lekarz Wojciech Langiewicz zginął w powstaniu listopadowym w trakcie obrony Warszawy przed armią gen. Paskiewicza w 1831 r.

Marian Langiewicz wraz dwoma braćmi – Aleksandrem i Józefem wychowywany był przez samotną, po śmierci męża, matkę Eleonorę z Kluczewskich Langiewiczową.

W 1848 r. ukończył gimnazjum w Trzemesznie pisząc pracę maturalną pt. "Pijaństwo jest wadą najszkaradniejszą i najszkodliwszą". Tam też był świadkiem wydarzeń wielkopolskiego epizodu Wiosny Ludów 1848 r. W tym samym roku rozpoczął studia filologiczne na Uniwersytecie we Wrocławiu. W 1850 r. wyjechał do Pragi by studiować filologię słowiańską, a następnie, w latach 1852-53, studia matematyczno-fizyczne w Berlinie.

Po ukończeniu studiów został zmobilizowany do armii pruskiej, gdzie dosłużył się stopnia porucznika. W 1859 r. wyjechał do Francji, a następnie do Włoch, gdzie wziął udział w słynnej wyprawie Garibaldiego. Służył pod rozkazami Juliusza Ordona, legendarnego dowódcy z czasów powstania listopadowego, rozsławionego przez Adama Mickiewicza w romantycznym poemacie „Reduta Ordona”. Marian Langiewicz w walkach na Sycylii odznaczył się męstwem i nieustępliwością. Wyprawa zakończyła się triumfalnym wkroczeniem do Neapolu w 1860 r.

Od 1861 r. wykładał wiedzę o artylerii na kursach polskich instruktorów wojskowych w Paryżu a następnie w Polskiej Szkole Wojskowej w Genui, której dyrektorem był dawny przywódca Wiosny Ludów w Wielkopolsce Ludwik Mierosławski. Tam właśnie doszło do pierwszego ostrego konfliktu między oboma dowódcami, który ze zdwojoną siłą miał wybuchnąć ponownie w trakcie powstania styczniowego.

Marian Langiewicz współpracował z Komisją Zagraniczną Komitetu Centralnego Narodowego sprowadzając do Polski karabiny z Niemiec i Belgii. W styczniu 1863 r. został mianowany pułkownikiem i naczelnikiem sił powstańczych województwa sandomierskiego. Zanim zdążył dobrze zapoznać się z terenem walk i stanem przygotowania wojska musiał rozpoczynać tzw. powstanie styczniowe. Jego zgrupowanie przypuściło trzy ataki na siły rosyjskie w Jedlni, Bodzentynie i w Szydłowcu, rozpoczynając historyczną Kampanię Langiewicza, która trwała 57 dni. W szczytowym okresie walk Marian Langiewicz dowodził oddziałem liczącym ok. 3 tyś. żołnierzy i mimo doznawania licznych strat w trakcie kolejnych bitew, potrafił mobilizować na nowo następne jednostki powstańców. Decydująca faza kampanii rozpoczęła się 11 marca 1863 r. kiedy to w obozie w Goszczy Marian Langiewicz został proklamowany dyktatorem powstania. Tydzień później 18 marca 1863 r. pod Grochowiskami odbyła się jedna z najkrwawszych bitew całego powstania styczniowego. Straty każdej ze stron sięgały ok. 300 zabitych, ale dzięki wyśmienitej postawie wchodzących w skład korpusu Langiewicza Żuawów Śmierci, to Polacy mogli wraz z dyktatorem tego dnia świętować zwycięstwo. Następnie opuścił swoje wojska i z grupą najbliższych oficerów udał się do Galicji w celu wzmocnienia działań organizacyjnych. Po przekroczeniu Wisły Marian Langiewicz został aresztowany przez Austriaków i przewieziony do Tarnowa. Przez pewien czas przetrzymywany był na Wawelu w Krakowie, Tysznowie i w twierdzy Josefstadt.

Internowanie Mariana Langiewicza zakończyło okres jego dyktatury, którą po nim przejął Romuald Traugutt. Z twierdzy Josefstadt zwolniono go dopiero po 2 latach, długo po upadku samego powstania. W 1865 r. wyjechał do Szwajcarii, skąd przeniósł się do Wielkiej Brytanii. Rok później zamieszkał w Turcji, gdzie bezskutecznie starał się zorganizować polskie oddziały zbrojne. Zawiedziony, zrezygnował z życia wojskowego i politycznego. Przyjął imię Langie Bey i pracował jako urzędnik w zarządzie kolei oraz jako agent zbrojeniowy. Po latach, na kilka miesięcy przed śmiercią, przyjechał do Galicji, gdzie pod Nowym Sączem, planował kupić majątek ziemski jednak nagłe pogorszenie stanu zdrowia przekreśliło te plany.

Gen. Marian Langiewicz zmarł na zapalenie płuc 10 maja 1887 r. w Konstantynopolu. Pochowany jest wraz ze swoją żoną Suzanne na cmentarzu angielskim w Haidar Pasza na przedmieściach dzisiejszego Stambułu w Turcji.

 

dziennik lekcyjny vulcan

 

TACYNIEINNI

logo kolorowy uniwersytet